Sex telefon

Tysiące osób zadaje sobie pytanie czy sex telefon w obecnych czasach jest wciąż potrzebny. Najlepszą odpowiedzią na to pytanie są prawa rynkowe. Skoro jest popyt, a więc znajdują się chętni na takie rozmówki to odpowiedź brzmi twierdząco. Nie można oceniać innych swoją miara. Każdy ma prawo spędzać czas i wybierać sobie rozrywki wedle własnego uznania. Pozwólmy więc ludziom samym decydować o sobie i na co mają wydawać swoje osobiście zarobione pieniądze.

Mickiewicz a obrzęd wróżb

W mickiewiczowskim dramacie duchy pojawiają się na wezwanie ludzi. Autor prezentuje nowe oblicze sił nadprzyrodzonych, wróżka wykazuje częściową kontrolę nad duchami. Nie miało to miejsca we wcześniejszych utworach. Choć przedstawiały one pośredni bądź bezpośredni kontakt ludzi z siłami nieczystymi, nigdy nie ukazywały tak dalece posuniętej zależności zjawisk nadprzyrodzonych od ludzi. Mickiewicz kontynuuje podjęty temat w czwartej części swojego dramatu. Pojawia się w niej postać nieszczęśliwie zakochanego mężczyzny – Gustawa, który nie do końca przypomina człowieka. Opowiada on swą historię Księdzu, który nie może pojąć czy rozmawia z człowiekiem czy z widmem. Staje się pośrednikiem między duchami a ludźmi, przekazuje ich wolę księdzu. Z treści dramatu dowiadujemy się, iż młodzieniec popełnił samobójstwo, uznając je jako jedyną drogę do uwolnienia się od swych cierpień. Dusza samobójcy musi odpokutować swój grzech, przybierając co rok, w Dzień Zaduszny ludzką formę i wychodzi z grobu aby doznać swych cierpień na nowo. Mickiewicz jest pierwszym, który tak obficie obdarza istoty nadprzyrodzone cechami ludzkimi. Twórcy we wcześniejszych epokach nawiązywali jedynie do postaci człowieka, nadając demonom czy diabłom ludzkie cechy wyglądu, a bardzo rzadko charakteru – głównie w Mitologii. Tak więc Mickiewicz wprowadza innowacyjne poglądy na płaszczyźnie pochodzenia i postrzegania sił nieczystych.

Arkadia w Panu Tadeuszu

Kolejnym z twórców, który wykorzystywał arkadyjską wizję piękna i dobrobytu jest Adam Mickiewicz. Na kartach Pana Tadeusza wyraził ogrom swej tęsknoty ale także pokazał piękno i arkadyjską naturę Litwy, a dokładniej jej zakątka – Soplicowa. Jak wiadomo „Pan Tadeusz” wydany został w 1834 roku w Paryżu, gdzie Adam Mickiewicz przebywał na emigracji. Oddalony od ojczyzny poeta, by zapomnieć choć na chwilę o trudach życia na obczyźnie, stworzył idealny obraz Litwy, która w jego mniemaniu jawi się jako arkadia, na zawsze utracona kraina beztroski, harmonijnego życia i zespolenia z naturą. Świadom tego, że nie będzie mu dane powrócić do ojczyzny wykreował Soplicowo na mityczną krainę szczęśliwości. Zrobił to, aby pokrzepić serca emigracyjnych tułaczy, pozbawionych tak jak on życia w ojczyźnie. Jego dzieło miało „przenosić (… )duszę utęsknioną” do „ kraju lat dziecinnych”. To właśnie Litwa lat młodzieńczych staje się dla poety i jego współwygnańców jedyną duchową ostoją w czasie życia na obczyźnie. Ukazany w epopei kraj dzieciństwa został wykreowany na baśniową krainę przychylną człowiekowi. Mickiewicz składa hołd litewskiej ziemi z niezwykłą plastycznością , słowem malując niezapomniany pejzaż. Poeta wprowadza opisy przyrody, które w swoisty i niepowtarzalny sposób oddają piękno i baśniowy charakter Soplicowa. Z finezją i niespotykaną dokładnością ukazuje każdy szczegół, aby w pełni oddać klimat tamtejszych krajobrazów. Mamy tutaj gaj, w którym przechadzają się bohaterowie na kształt „elizejskich cieni”, zbierając grzyby, jest matecznik, nieprzebyte ostępy leśne i trzęsawiska; jest zegar wygrywający melodię „Mazurka Dąbrowskiego” i stary zegar na zamku, nakręcany przez Gerwazego.W dworku , który jawi się jako ostoja polskości , porządek i przestrzeganie tradycji dawało mieszkańcom poczucie bezpieczeństwa. Świadczą o tym wspaniałe uczty ukazujące obraz szlacheckich obyczajów, dbałość o gości i szacunek im okazywany. Jednakże nie tylko przyroda i piękny krajobraz w mniemaniu Mickiewicza składały się na mistyczną piękność Soplicowa. Poeta ukazał też barwne osobowości, wnikliwie przez siebie scharakteryzowane. Zostali tu opisani nie tylko przedstawiciele zamożnej szlachty, ale i szlachty zubożałej, zamieszkującej zaścianek. Poeta, będąc realistą stara się przedstawić ich obiektywnie i sprawiedliwie, jednakże nostalgia za krajem dzieciństwa oraz świadomość, że świat , o którym pisze, już odchodzi w przeszłość. Nie ukrywa także wad ale stara się ich nie wyolbrzymiać, traktując je z pobłażaniem. Kreując bohaterów w taki sposób, wzbudza w czytelniku przekonanie o ich wyjątkowości oraz wyobrażenie, że w przedstawionym świecie nie było ludzi bezwartościowych, czy złych. Bywali wprawdzie ludzie kłótliwi, zapalczywi, jednak tkwiły w nich także wielkie cnoty, które górowały nad wadami. Mickiewicz w przedstawionych Polakach stara się zawsze dostrzec coś dobrego. Podsumowuјąc Adam Mickiewicz w „Panu Tadeuszu” dokonał czegoś niezwykłego – za sprawą wielu zabiegów literackich – ocalił przeszłość od zapomniena, a zarazem ustanawił swego rodzaјu continuum pomiędzy czasem przeszłym a teraźnieјszością. Dzięki niemu praktycznie każdy z nas ma w wyobraźni swóј własny obraz XIX wiecznych arkadyјskich kraјobrazów Rzeczpospoliteј oraz obyczaјów wówczas panuјących w naszym kraјu.

Arkadia w starożytności

Jak dowodzi Jan Parandowski, filozof i badacz, który na nowo przywrócił mitologię grecką do naszej kultury, jest ona pełna śladów opisujących wymarzone przez ówczesnych ludzi krainy. Wyspa Błogosławionych była jednym z takich miejsc. Trafiały tam dusze ludzi , którzy podczas swego życia na ziemi byli dobrzy w stosunku do innych. Umierający, zbliżając się do tej wspaniałej krainy czuli się niesamowicie, powietrze pachniało kwiatami, rzeki były nieskazitelnie czyste, zaś gałęzie drzew pod lekkim naporem wiatru odgrywały cudowną pieśń. Na środku wyspy usadowione było miasto błogosławionych. Było ono zrobione ze złota, wyłącznie bruk wykonany był z kości słoniowej, zaś ołtarze z ametystu. Jedyną pora roku była wiosna, zaś przyroda przez cały czas była w rozkwicie. Życie płynęło na zabawach i ucztach, odbywających się na Polu Elizejskim – przepięknej łące położonej pomiędzy ogromnym lasem, w którym rosły różne gatunki drzew rzucających cień na uczestników zabawy. Słowiki wespół z innymi ptakami umilały pobyt. Miejsce to stanowiło nagrodę dla ludzi odpowiednio postępujących, miało zachęcać ludzi do prawego życia.

Wstęp do arkadii

Temat mojej prezentacji to sposób i cel występowania toposu arkadyjskiego w literaturze. Zanim rozpocznę analizę powyższego zagadnienia, pozwolę sobie odpowiedzieć na pytanie czym jest szczęście? Szczęście to stan ducha, to pozytywne przeżycia wewnętrzne spowodowane doświadczeniami ocenianymi przez podmiot jako pozytywne. Wszyscy marzymy o życiu w miejscu gdzie znikają wszelkie nasze problemy, sprawy układają się tak jak chcielibyśmy, a czas płynie beztrosko. Temat takich miejsc stał się natchnieniem dla twórców każdej epoki. Mieli oni jednak jednak różnorodne wyobrażenia na temat wyśnionych miejsc. W starożytności wedle przekładów literackich miały one znajdować się w środkowej części Peloponezu. Mieszkańcy zajmowali się tam rolnictwem, będąc przy tym bardzo szczęśliwi. Z motywem arkadii mamy do czynienia również w Biblii, tam właśnie początkowo przebywali Adam i Ewa.W renesansie, coraz większe zainteresowanie zaczęło wzbudzać życie na wsi, spokój, cisza jakie mogliśmy tam odnaleźć, przez co wielu twórców tej epoki opisywało wieś jako miejsce szczęśliwości. W czasie gdy Polska znajdowała się pod zaborami, ziemię, gdzie mocno uwidoczniony był duch patriotyzmu nazywano arkadią. W mojej prezentacji przedstawię Państwu kilka najciekawszych moim zdaniem opisów krain szczęścia z jakimi spotkaliśmy się na przestrzeni wieków. Za ich pomocą postaram się ukazać różnorodność obrazowania arkadyjskiego.