Mickiewicz a obrzęd wróżb

W mickiewiczowskim dramacie duchy pojawiają się na wezwanie ludzi. Autor prezentuje nowe oblicze sił nadprzyrodzonych, wróżka wykazuje częściową kontrolę nad duchami. Nie miało to miejsca we wcześniejszych utworach. Choć przedstawiały one pośredni bądź bezpośredni kontakt ludzi z siłami nieczystymi, nigdy nie ukazywały tak dalece posuniętej zależności zjawisk nadprzyrodzonych od ludzi. Mickiewicz kontynuuje podjęty temat w czwartej części swojego dramatu. Pojawia się w niej postać nieszczęśliwie zakochanego mężczyzny – Gustawa, który nie do końca przypomina człowieka. Opowiada on swą historię Księdzu, który nie może pojąć czy rozmawia z człowiekiem czy z widmem. Staje się pośrednikiem między duchami a ludźmi, przekazuje ich wolę księdzu. Z treści dramatu dowiadujemy się, iż młodzieniec popełnił samobójstwo, uznając je jako jedyną drogę do uwolnienia się od swych cierpień. Dusza samobójcy musi odpokutować swój grzech, przybierając co rok, w Dzień Zaduszny ludzką formę i wychodzi z grobu aby doznać swych cierpień na nowo. Mickiewicz jest pierwszym, który tak obficie obdarza istoty nadprzyrodzone cechami ludzkimi. Twórcy we wcześniejszych epokach nawiązywali jedynie do postaci człowieka, nadając demonom czy diabłom ludzkie cechy wyglądu, a bardzo rzadko charakteru – głównie w Mitologii. Tak więc Mickiewicz wprowadza innowacyjne poglądy na płaszczyźnie pochodzenia i postrzegania sił nieczystych.

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.